urodził się 24 października 1921 r. w Brzozówce wsi w gminie wiejskiej Worniany (powiat wileńsko-trocki) położonej na obszarze Ziemi Wileńskiej województwa wileńskiego II Rzeczypospolitej. Syn Antoniego i Marianny zd. Szturo, rolników prowadzących 12 ha gospodarstwo rolne. W wieku 3 lat zmarła jego matka. Ojciec ożenił się ponownie z siostrą matki – Justyną Szturą. Miał sześcioro rodzeństwa. W latach 1929 – 1935 uczęszczał do 6-klasowej szkoły powszechnej zorganizowanej w folwarku Worona położonym 3 km od wsi Brzozówka. Naukę kontynuował w 7 klasie z pełnym programem nauczania we wsi Worniany. W wieku młodzieńczym Rafał pomagał rodzicom matki Marianny (Ewie i Kazimierzowi Szturo) przy pracach w gospodarstwie rolnym, które znajdowało się we wsi Rubionka w gminie ławaryskiej położonej na obszarze Ziemi Wileńskiej. Po wybuchu II wojny światowej, w wyniku podziałów terytorialno-administracyjnych II Rzeczypospolitej w latach 1939-1941, gmina Worniany ze wsią Brzozówka została włączona w struktury administracyjne Białorusi. Wieś Rubionka znalazła się na terytorium Litwy w odległości 3 km od granicy z Białorusią. Pomimo podziału ziem polskich Rafał przekraczał granicę białorusko – litewską po to, aby pomagać dziadkom w pracach na gospodarstwie (Brzozówka – Rubionka 29 km). W 1941 r. został zatrzymany przez białoruskich pograniczników na granicy białorusko-litewskiej. Trafił do więzienia na Białorusi. Po około roku pozbawienia wolności w nieznanych okolicznościach przedostał się na stronę Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej i udał się do Wilna (miał wówczas 21 lat). W tym czasie (w następstwie niemieckiego ataku na Związek Radziecki – 22 czerwca 1941 r.) w Wilnie tworzono oddziały Armii Polskiej przez gen. Zygmunta Berlinga mające na celu walkę z III Rzeszą i budowę Polski w ramach ZSRR. Dla Polaków, pozostających w ZSRR po 1942 r., po wyjściu Armii Andersa do Iranu, wstąpienie do armii gen. Berlinga pozostawało jedną z niewielu szans na powrót do Polski i walki z niemieckim okupantem. W 1942 r. Rafał wstąpił w szeregi nowo tworzonych polskich sił zbrojnych w ZSRR pod dowodzeniem gen. Berlinga. Ze względu na pełne wykształcenie podstawowe został odznaczony stopniem plutonowego i pełnił służbę w wojskach łączności dowódcy radiostacji na stanowisku radiotelegrafisty. Stanowisko to uchroniło go przed czynnym udziałem na froncie. W związku z rozwojem Wojsk Łączności Wojska Polskiego (1944 – 1945) Rafał został przydzielony do szkoły podoficerskiej radiospecjalistów w Zgierzu. Od 17 stycznia 1945 r. pełnił czynną służbę w Ludowym Wojsku Polskim i brał czynny udział w walkach z Niemcami na stanowisku plutonowego w kompanii łączności. W 1946 r. decyzją Urzędu Repatriacyjnego, w ramach osadnictwa wojskowego, został osiedlony na tzw. Ziemiach Odzyskanych w miejscowości Skolwin. Otrzymał gospodarstwo rolne i budynek po stacjonującym wojsku przy ulicy Inwalidzkiej 95. Wykonywał zadania mające na celu pomoc w osiedlaniu się repatriantów w dzielnicy Skolwin. 11 listopada 1946 r. został zdemobilizowany z wojska. Dnia 2 lutego 1947 r. w parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Szczecinie – Stołczynie zawarł związek małżeński z Janiną Karasińską. 30 sierpnia 1947 r. urodził się im syn Władysław, a 9 października 1956 r. urodziła się im córka Sławomira. Zajął się pracą na roli i produkcją nasienną warzyw. Współpracował z Okręgowym Przedsiębiorstwem Hodowli i Nasiennictwa Ogrodniczego Oddział Nasienno – Szkółkarski „CNOS” w Poznaniu. Od 1959 r. był członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego realizującego politykę wobec polskiej wsi. Jako członek Kółka Rolniczego w Skolwinie był wielokrotnie wyróżniany za aktywność w pracy społecznej. W sierpniu 1970 r., z okazji 25-lecia powrotu Ziemi Szczecińskiej do Macierzy oraz jubileuszu objęcia przez Rafała gospodarstwa rolnego na terenie dzielnicy Skolwin, Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej złożyło podziękowanie Rafałowi za wkład pracy w zagospodarowanie i rozwój Ziemi Szczecińskiej. W 1995 r. został odznaczony przez Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Odznaką Weterana Walk o Niepodległość. Zmarł 20 października 2007 r. w szpitalu w Policach. Został pochowany 24 października 2007 r. obok śp. małżonki na Cmentarzu Komunalnym w Policach.
Ostatnia zmiana: 29.05.2017
