urodziła się 8 lutego 1926 r. w Starej Wilejce na Wileńszczyźnie w rodzinie Władysława Karasińskiego i Teresy zd. Fiedorowicz. Rodzice byli rolnikami prowadzących 10 ha gospodarstwo, położone w województwie wileńskim II Rzeczypospolitej. Miała brata Feliksa (ur. 1930 r.). W 1938 r. ukończyła Szkołę Powszechną w Starej Wilejce. Edukację kontynuowała w Gimnazjum Ogólnokształcącym im. Henryka Sienkiewicza w Starej Wilejce. Po sowieckiej agresji na Polskę, Wileńszczyzna w ramach paktu o podziale Polski zawartym z III Rzeszą, znalazła się pod władzą radziecką. Mieszkańców okupowanych terenów pozbawiono obywatelstwa polskiego i przymusowo deportowano z ziem polskich w głąb ZSRR. W nocy z 9 na 10 lutego 1940 r. Janina w wieku 14 lat razem z matką i bratem Feliksem została deportowana do ZSRR (była to pierwsza deportacja na Syberię). Ze wspomnień: „zima 1940 r. była wyjątkowo mroźna: w czasie wysiedlania temperatura spadała do 40 stopni poniżej zera i silne mrozy utrzymywały się przez cały okres transportu”. Po długiej i wykańczającej podróży zostali internowani w Obwodzie Swierdłowskim pod stokami Uralu. Mieszkali i pracowali w kołchozie. Codziennie zmierzali się z trudnymi warunkami klimatycznymi, chorobami, głodem, nędzą i poniewierką. 1 marca 1943 r. z inspiracji Stalina powołany został Związek Patriotów Polskich (ZPP) z Wandą Wasilewską na czele. Od lipca 1944 r. w działalności ZPP zaczęły dominować funkcje opiekuńcze nad ludnością polską przebywającą w głębi ZSRR. Od połowy 1945 do 1946 r. ZPP zajmował się głównie repatriacją Polaków do kraju, posiadających wówczas narzucone siłą obywatelstwo ZSRR. Janina po uzyskaniu statusu repatrianta w tzw. pierwszej fali repatriacji, w marcu 1945 r. wyjechała do miasta Barnauł położonego w azjatyckiej części Rosji (Kraju Ałtajskim). Od 1 kwietnia 1945 r. pracowała w placówce Związku Patriotów Polskich jako instruktorka Wydziału Organizacyjnego. Ze względu na ciężką chorobę matki, 17 września 1945 r. przerwała pracę w ZPP i wróciła do kołchozu. Rozpoczęła pracę na stanowisku księgowej. Po uzyskaniu statusu repatrianta przez matkę i brata Janinie udało się załatwić formalności związane z ich powrotem do Polski. Podróż do Ojczyzny podobna była do tej sprzed sześciu lat: ”wagony towarowe, piętrowe prycze – ale drzwi wagonów nie były zamykane przez uzbrojonych, okrutnych wartowników.” W maju 1946 r. wrócili do Polski. Decyzją Urzędu Repatriacyjnego zostali osiedleni na Ziemiach Odzyskanych w Nowej Wsi pod Szczecinem (obecnie wieś Przęsocin w gminie Police przy granicy miasta Szczecin). Po osiedleniu Janina podjęła pracę w Powiatowym Biurze Rolnym na stanowisku instruktorki Kół Gospodyń Wiejskich. Obowiązki jakie wykonywała polegały na organizowaniu życia społecznego, gospodarczego i kulturalnego Nowej Wsi, jak i pobliskich wsi. Współpracując ze wsią Skolwin poznała Rafała Wartacza. Pracę na stanowisku instruktorki Kół Gospodyń Wiejskich w Nowej Wsi przerwała w listopadzie 1946 r. Dnia 2 lutego 1947 r. w parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Szczecinie – Stołczynie zawarła związek małżeński z Rafałem Wartaczem. Wspólnie z mężem prowadziła gospodarstwo rolne przy ul. Inwalidzkiej 95. 30 sierpnia 1947 r. urodził się im syn Władysław, a 9 października 1956 r. urodziła się im córka Sławomira. Janina, poza pracą na roli i pracą związaną z wychowywaniem dzieci, pracowała społecznie m. in. jako przewodnicząca Koła Gospodyń w Skolwinie. Organizowała kursy dokształcające dla rolników i prowadziła działalność kulturalno – oświatową we współpracy ze Szkołą Podstawową nr 17, której dyrektorem był Edward Leszkowicz. Zmarła 21 lipca 1995 r. w szpitalu przy ul. Arkońskiej w Szczecinie. Została pochowana 25 lipca 1995 r. na Cmentarzu Komunalnym w Policach.
Ostatnia zmiana: 29.05.2017
