urodziła się 28 września 1912 r. w kieleckiej wsi Włochów (pow. Końskie, par. św. Jacka i św. Katarzyny Aleksandryjskiej – Odrowąż) w rodzinie Józefa i Józefy (b.d.) Jako noworodek, po śmierci mamy, trafiła do rodziny kowala z sąsiedniej wsi Hucisko Teofila Łazarczyka, któremu umarło kolejno dwoje dzieci. Mała Rozalka okazała się aniołem dla kochających ją nowych rodziców. Wkrótce Bóg obdarzył ich dwojgiem dzieci, Rózia miała rodzeństwo. Związek małżeński zawarła z Józefem Góralem w Katowicach mając niespełna 20 lat. We wsi Hucisko rozpoczynają budowę przyszłego domu. Kolejno przychodzą na świat ich dzieci – Cecylia (1932 r.), Tadeusz (1935 r.) i Zenon (1938 r.). Podczas wojny została wywieziona na roboty do Niemiec. 17 czerwca 1941 r. trafiła do majątku hrabiego von der Recke w miejscowości Gross Zecher koło Hamburga jako robotnica rolna. Po pewnym czasie dołącza do niej mąż i dzieci. Po wyzwoleniu przez Amerykanów jeszcze rok pozostają na terenie Niemiec. W obozie przejściowym w Moeln czekają na transport do ojczyzny. Punktem zbornym polskiego obozu przejściowego na terenie Niemiec była Lubeka. Stąd do Polski przywieziono ich transportem kolejowym w lipcu 1946 roku. Trafili do Polskiego Urzędu Repatriacyjnego w Szczecinie przy ul. Małopolskiej. Z mężem podejmują trudną decyzję – na kielecczyźnie nie ma do czego wracać, zostają w Szczecinie. Najpierw przez miesiąc mieszkają przy ul. Dąbrówki w Stołczynie, następnie zajmują dom przy ul. Bernardyńskiej w Skolwinie. Polski Urząd Repatriacyjny rejestruje ich w Szczecinie 16 października 1946 r. Potem mieszkali przy ul. Górniczej 4. Tu przychodzi na świat Irena. [KC 1947/241] Po śmierci męża podjęła pracę nowo wybudowanym skolwińskim żłobku. Tu doczekała emerytury. Była babcią 13 wnucząt. Długie lata chorowała na serce. Zmarła 6 września 1986 r. w Szczecinie. Pochowana została 10 września 1986 r. na cmentarzu w Policach.
Ostatnia zmiana: 01.05.2017