Urodził się 17 stycznia 1907 r. w Proboszczewicach (pow. Płock). „Służbę wojskową zacząłem w lutym 1929 r. w 4 Pułk Artylerii Lekkiej Inowrocław. Po ukończeniu służby czynnej pozostałem w wojsku na podoficera zawodowego. W roku 1937 zostałem przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza w miejscowości Sarny. W roku 1939 brałem czynny udział w wojnie pod dowództwem majora [Antoniego] Korpala – dowódcy plutonu artylerii. Dnia 16 września wymaszerowaliśmy z zajmowanych obiektów przygranicznych w kierunku Warszawy. Po drodze zostaliśmy napadnięci przez samoloty S.S.R. które zrzuciły bomby, potem ostrzeliwali z broni pokładowej. W dniu 20 i 21 września przebijaliśmy się przez oddziały sowieckie a w okolicy Szack stoczyliśmy walkę zwycięską. W dalszym marszu zostaliśmy dołączeni do oddziałów dowodzonych przez gen. [Franciszka] Kleeberga. Braliśmy udział w ostatniej walce pod Kockiem. Po rozwiązaniu się naszych oddziałów wróciłem do Sarn. W roku 1944 w maju wstąpiłem do odrodzonego Wojska Polskiego. Transportem z Sarn do Równego i dalej do miejscowości Włodzimierz na punkt zborny. W Żytomierzu zostaliśmy skoszarowani na Bocheniu. Tam powstała szkoła oficerska dla oficerów liniowych i politycznych. Komendantem szkoły był gen. [Wacław] Szokalski. Z Włodzimierza przeniesiono szkołę do Lublina. W Lublinie na promocji na oficerów liniowych przez gen. Zawadzkiego zostałem przeniesiony do II Armii do 5 Dywizji Piechoty. W dywizji przydzielono mnie do 13 Pułku Piechoty na stanowisko dowódcy kompanii R.P. panc. Po przeszkoleniu rekruta pułk wymaszerował do Warszawy, następnie do łodzi skąd w dniu 16 kwietnia na front. Pułk brał udział w walkach w składzie I Ukraińskiego Frontu na zachód od rzeki Nysy. Dowódcą pułku był pułkownik [Jan] Siewko. Pułk walczył pod Litomierzynem, Mielnikiem i Budziszynem [21 – 28 kwietnia 1945 r.]. W czasie tych walk byłem dowódcą kompanii R.P. panc, szefem III batalionu, następnie dowódcą II batalionu. Po zakończeniu wojny pułk został przydzielony na pogranicze Frankfurt nad Odrą, do miejscowości Cybinka. Po miesiącu wymaszerowaliśmy na stały postój do Poznania. W roku 1946 zostałem zdemobilizowany. Osiedliłem się w Szczecinie na ul. Wodna 5, gdzie do dzisiaj mieszkam. W roku 1947 powstało Koło Osadników Wojskowych założone przez gen. Borutę-Spiechowicza do którego się zapisałem. Pełniłem funkcje sekretarza. W tym czasie zorganizowany był również Związek Samopomoc Chłopska gdzie również należałem. Brałem udział w zarządzie w komisji rewizyjnej. W Kole Osadników brałem udział w pisaniu podań na przydziały koni z UNRRA, z demobilu wojskowego, jak również przy podziale gruntów poniemieckich. Indywidualnie pracowałem w P.B.P. Szczecin po tym w Tuczu Przemysłowym do 1952 r. Następna i ostatnia praca Budownictwo Rolnicze na stanowisku kierownika warsztatu stolarskiego. Nazwa firmy: Przedsiębiorstwo Uprzemysłowionego Budownictwa Rolniczego w miejscowości Dąbie przy ul. Struga. W 1972 r. przeszedłem na emeryturę”.
Ostatnia zmiana: 29.05.2017