urodził się 15 lipca 1921 r. w Warszawie w rodzinie Szczepana i Natalii zd. Paradowska. (zamieszkanie przed wojną Franciszek Oschowski, wieś Stara Rawa, poczta Kawęczyn, Skierniewice, od Warszawy jakieś 65 km). Był żołnierzem Armii Krajowej. Należał do Grupy Bojowej „Krybar” do III zgrupowania „Konrad” do 3. kompanii pod dowództwem por. Tadeusza Kisiela (ps. „Rawicz”). Miał stopień plutonowego podchorążego. W Powstaniu Warszawskim walczył na Powiślu. Po upadku Powiśla 6 września 1944 r., walczył na odcinku Nowego Światu w rejonie ul. Wareckiej i Górskiego. Pod koniec powstania pozostałych żołnierzy „Krybara” włączono do 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej. Po kapitulacji, większość żołnierzy wywieziono do obozów jenieckich w Niemczech. Wziętego do niewoli Ryszarda (5 października 1944 r.) osadzono w stalagu XI-B w Fallingbostel w Dolnej Saksonii. Otrzymał numer jeniecki 141254. Następnym miejscem pobytu od 24 października 1944 r. był stalag VI J Dorsten w Westfalii.
Po wojnie przez Szczecin wrócił do Warszawy, gdzie w czerwcu 1947 r. zamieszkał na Krakowskim Przedmieściu 26-28 w budynku Uniwersytetu Warszawskiego administrowanym przez jego ojca.
Na przełomie 1948 i 1949 r. Ryszard zdecydował się wrócić do Szczecina. Po ślubie z Janiną 26 grudnia 1949 r. w Szczecinie-Niebuszewie zamieszkał w Skolwinie na ul. Inwalidzkiej 32. Od tego czasu zaczął się kształcić i podnosić swoje kwalifikacje, uczęszczał na kursy i szkolenia. W 1950 r. ukończył kurs kontrolerów sanitarnych, w 1955 r. został powiatowym inspektorem sanitarno-epidemiologicznym, oraz zastępcą kierownika wydziału zdrowia do spraw sanitarno-epidemiologicznych. W lipcu 1955 r. sprawował kontrolę sanitarną podczas V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w Warszawie. W 1956 r. został felczerem, w 1958 r. instruktorem higieny. Prowadził i nadzorował akcję masowych szczepień ochronnych duru brzusznego, Heine Medina, ospy, badań krwi metodą Chediaka. Brał czynny udział w zwalczaniu ognisk chorób zakaźnych (m.in. żółtaczki). W latach 1959-1961 pracował jako ławnik w Wojewódzkim Sądzie w Szczecinie. Pracował w Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Szczecinie, potem jako starszy instruktor sanitarny w Portowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Szczecinie. Za wzorową pracę w służbie zdrowia został odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi. Za udział w Powstaniu Warszawskim odznaczony został Warszawskim Krzyżem Powstańczym. Był członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Po przejściu na emeryturę interesował się wszystkim co działo się wokół. Śledził powstanie Muzeum Powstania Warszawskiego. W 2005 r. napisał do Urzędu Miejskiego w Szczecinie i Telewizji Szczecin z propozycją aby zmienić nazwę ul. Inwalidzkiej na gen. Mieczysława Boruty-Spiechowicza. Z żoną Janiną mieli dwoje dzieci: Janusza-Andrzeja i Elżbietę. Doczekał dwójki wnucząt. Zmarł 12 listopada 2009 r. w Szczecinie. Został pochowany 18 listopada 2009 r. na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera 101 B, rząd 3, nr grobu 4) przy swojej śp. żonie Janinie.
Ostatnia zmiana: 12.05.2017