urodził się 10 lutego 1901 r. we wsi Nowosady (gm. Ejszyszki, pow. lidzki, woj. nowogródzkie) w rodzinie Adama i Marii (zd. Sawil). Ochrzczony został w parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Ejszyszkach. Rodzice mieli kilkuhektarowe gospodarstwo. Miał pięcioro rodzeństwa. Żyli skromnie. Od najmłodszych lat zamiast do szkoły oddany został na służbę do bogatych gospodarzy. W 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-sowieckiej. Został ciężko ranny w głowę w bitwie w mieście Czernice nad Berezyną. Po opuszczeniu szpitala w 1920 r. został zwolniony z wojska i uznany za inwalidę wojskowego. Komisja orzekła uszkodzenie ciała powstałe bez własnej winy w czasie i wskutek służby wojskowej w Armii Polskiej. Stwierdzono bliznę z ubytkiem kości czołowej z przepukliną mózgową tętniącą i lekkim niedowładem prawej kończyny górnej. Uszkodzenie zdrowia spowodowało utratę zdplności zarobkowej 50% z czego na służbę wojskową przypadało 50% na stałe. W związku z tym na początku lat dwudziestych XX w. otrzymał gospodarstwo rolne jako osadnik wojskowy w miejscowości Skwiernia (pow. Lida, gmina Lipniszki, woj. nowogródzkie). Była to działka o pow. 14,97 ha położona w jednym kawałku na lidzkiej równinie. Pobudował tam obszerne zabudowania gospodarcze (dwie stodoły, obory, spichlerz) a nowy 6-izbowy dom zbudował w latach trzydziestych XX w. Posiadał dwa konie robocze wraz z przychówkiem, kilka sztuk bydła. W gospodarstwie był też cały zestaw maszyn i nażędzi rolniczych. Od sąsiada odkupił 6 ha ziemi wtym 3 ha łąki. Na swojej ziemi posadził 3 ha sadu owocowego. W 1927 r. zawarł związek małżeński z Józefą Duda. Mieli czwórkę dzieci: Wilhelminę (ur. 1930), Marię (1933), Pawła (1935) i Adama (1940). W nocy 10 lutego 1940, wraz z całą rodziną zostali wywiezieni na Sybir. Nie pozwolono zabrać im dobytku, tylko przysłowiowy węzełek na plecy. Po kilkunastodniowej morderczej podróży w wagonach bydlęcych znaleźli się w głębi Rosji w „surowej Tajdze” w Kołchozie Koczubor (Kraj Krasnojarski). Mimo że był inwalidą na Syberii zmuszono go, jego żonę i dzieci do ciężkiej pracy za marne wyżywienie. Latem 1943 r. gdy odbywała się rekrutacja do Armii Polskiej przez Związek Patriotów Polskich znalazł się w jej szeregach. Ze względu na przebyte inwalidztwo został skierowany do zapasowego pułku. Przebywał tam od września do listopada 1943 r. W listopadzie 1943 r. został odesłany do pracy cywilnej w Kołchozie Koczubor do mleczarni wyrabiającej masło. Robił tam beczki – pojemniki na masło. We wspomnianym kołchozie przebywał wraz z rodziną w nieludzkich warunkach do kwietnia 1946 r. W ramach ogólnej repatriacji przyjechali do Szczecina i otrzymali poniemieckie gospodarstwo o pow. 4,5 ha. Ziemia była odległa od zabudowań, położona w pięciu odległych kawałkach, w tym trzy kawałki ziemi o podłożu gliniasto-ilastym, do tego na dużych nierównościach. Gospodarstwo było ogołocone, a dom przy ul. Inwalidzkiej 62 wymagał generalnego remontu. Antoni gospodarzył do 1974 r., następnie przekazał gospodarstwo synowi Adamowi w zamian za utrzymanie do śmierci. 30 września 1982 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w Szczecinie mianował Antoniego kapralem, a 8 grudnia 1990 r. Prezydent RP przyznał stopień podporucznika. Dzień wcześniej otrzymał od Prezydenta RP Krzyż za udział w Wojnie 1918-1921. Zmarł 9 lutego 1993 r. Został pochowany 13 lutego 1993 r. na cmentarzu w Policach przy śp. żonie (sektor: 15, rząd: 13, grób: 3).
Ostatnia zmiana: 25.03.2020