urodziła się 13 lipca 1901 r. w miejscowości Zagoraj w rodzinie Jana i Praksedy (b.d.). Pochodziła z bogatego ziemiaństwa. Za jej zgodą a wbrew woli rodziców została uprowadzona z rodzinnego domu przez przyszłego męża Mateusza Borsuka. Relacje z teściami uległy poprawie dopiero po urodzeniu się ich wnuka Władysława (ur. 1922). Potem przyszły na świat syn Mikołaj (1927) i córka Zofia (1932). Przed wojną cała rodzina mieszkała w miejscowości Głębokie (pow. grodzieński). W lutym 1940 r. Eugenia wraz z dziećmi została załadowana do wagonu bydlęcego i wywieziono ich do Kazachstanu (w pobliżu rzeki Irtysz). Na zabranie niezbędnych rzeczy mieli pół godziny, a wywiezienie mialo miejsce w nocy. W Kazachstanie zamieszkali w ziemiance wraz z miejscową rodziną. Trafili na dobrą rodzinę Kazachów, ale i tak żyło się im bardzo ciężko. Do Szczecina przybyli w 1946 r. W Skolwinie mieszkali przy ul. Stołczyńskiej 136. Gdy w 1956 r. Eugenia pojechała do Wilna po dokumenty potwierdzające co rodzinie Borsuków zostało zabrane, okazało się że całe archiwa z dokumentami dotyczącymi Polaków zamieszkałych przed wojną na tym terenie zostały zniszczone. Z uwagi na domaganie się wydania dokumentów własności została osadzona na dwie doby w miejscowym więzieniu. Zmarła 20 maja 1972 r. w domu. Pochowana została 22 maja 1972 r. na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera: 38B, rząd: 7, grób: 9).
Ostatnia zmiana: 07.03.2018